Kim Hospers

Misschien heb ik niet echt een hekel aan andere kleuren, maar wantrouw ik simpelweg zwart en wit. Het zou kunnen dat het grafiet, dat veelvuldig in mijn werk voorkomt, als een metafoor dient. Hoe zacht grafiet ook is, het zal nooit tot totale zwartheid leiden. Tegelijkertijd is papier nooit volledig wit (wat dat ook moge betekenen). Hypothetisch gezien weerspiegelt de grijsheid in mijn werk een bepaalde zoektocht, een niet-weten. Of lijkt het meer op een diepgeworteld besef dat het beter is om in specifieke gevallen absolute zekerheid over sommige dingen te vermijden? Ik zou het mis kunnen hebben, maar het lijkt erop dat je, volledig tegen of volledig vóór ideeën zijn, op zijn minst kortzichtig en mogelijk zelfs gevaarlijk zou kunnen noemen.

Toch heb ik waarschijnlijk ongelijk, want strikt genomen zou grijs niet eens bestaan zonder zwart en wit. En bovendien: hoe waarschijnlijk is het dat we het nuanceverschil tussen de lichtste grijstinten kunnen zien als we wit niet als referentie hebben? Of, aan de andere kant van het spectrum, zouden we een zeer donkergrijs niet voor zwart aanzien als er geen echt zwart is om het onderscheid duidelijk te maken?
Misschien is het het beste om hier nog wat langer, wat dieper over na te denken. Nog een laag grafiet toevoegen om de donkerte te vergroten, of misschien een gum gebruiken om bepaalde delen lichter te maken. Wie weet eindig ik in sommige gevallen aan het uiterste einde van het spectrum. Het lijkt dat het proces beschouwend is. Ik hoop dat mijn werk dat reflecteert.